19 Aralik 2003 - KAHVE MOLASI

Rating: 9,70

10 Kahveci oy vermiş.

5 Yorum var. Yorum Yaz / Oku

İnsan'ca : Yankı Yazgan

İnsan ne için tedavi olur?

İnsan niçin tedavi olur? Daha doğrusu, ne için tedavi olur? İlk akla gelen cevap "hasta olduğu için"... hastalık olmayan durumlarda tedavi olur mu? Hastalığı nasıl tanımladığınıza bağlı. Hastalık, öldürme olasılığı durumlardan ibaret sayıldığında tedavi uygulanan durumların çoğu hastalık değil. Örneğin, bırakalım bir ilaç tedavisini, liposuction olunan durumları hastalık saymalı mıyız? Liposuction olan kişinin biz keyif için ameliyat olduğunu düşünsek bile, o, kendi hayatını daha iyi kılmak için tedavi olmaktadır kendince. Plastik cerrahinin estetik amaçlı uygulamalarına sıcak bakmayanlardansanız, yerine sivilce tedavisi veya saç dökülmesine karşı "önlem alma" (saç ektirme de bir ameliyat en nihayetinde) gibi ölüm kalım meselesi olmayan, durumları düşünün.

Şu "anti-aging" amaçlı vitamin, mineral ve her türlü madde kullanımını bir düşünelim. Adı ilaç olmayan maddeler kullanarak olabildiğince geç ölmeye (mümkünse hiç ölmemeye) ve "iyi" yaşamaya çabalayan milyonlarca insan, tedavi mi oluyorlar, yoksa "hayat kalitelerini mi yükseltiyorlar"?

Tedavi hayat kalitesini yükseltmeyi hedeflediğinde, tedavi olmaktan çıkar mı? Bireylerin hayatlarında yapmak istedikleri değişiklikleri (diğer yolların yanısıra) tıbbi yollardan yapmanın etikliği ya da mesleğin özüne uygunluğu tartışıldıkça, bir yandan bu sorunun cevabını tartıştığımızı düşünüyorum. Geçenlerde gazetenin birinde çıkan "utangaçlığın tedavisi bulundu" başlığını gören, "yok artık" diyebilir, "bu doktorlar, bu farmasötik dünyası işi çığrından çıkarttı, her şeyi ticarileştirdi ya da medikalize etti".

Benim merak ettiğim ise, utangaçlar ne diyor bu işe? Utangaçlık, yalnızca mahcup, yanakları pembeleşmiş, ellerini önünde kavuşturmuş, aşkını itiraf edemeyen bir delikanlı ya da genç kız imgesinden ibaret değil. Toplumsal etkileşim gerektiren durumlardan kaçınmak uğruna okuluna gitmeyen, sınavına girmeyen, fırsatları kaçıran insanlara sorarsanız, dertlerine bir çare önerilmesine itiraz duymazsınız. Sıkıntıyı çeken, bilir. Tanık olan da... Doktorlar bu tanıkların arasında, neredeyse 2000 yıl önceki meslekdaşlarımız da işin içinde olmak üzere. Hipokrat yazmalarında tarif ediyor: "İnsanların arasına katılmaktan korkar, konuşması ya da hareketleri ile aptal durumuna düşerse diye. Herkes ona bakıyor diye kaygılanır, içine kapanır..."

"Tedavi ne için?" sorusuna, "daha fazla kaybetmemek için" cevabını utangaçlar veriyor. Gazete başlığında utangaçlık olarak tanımlanan durumun sosyal fobi ya da sosyal anksiyete adıyla bir etiket haline gelmesi, sıkıntıyı çekenleri ama ilaçla, ama başka bir yöntemle tedavi olma, değişme fırsatından yoksun bırakamayız.

Hastalık sayılmayan (bir anlamda ölüm kalım meselesi olmayan) durumlar için standart tedavi biçimleri gelişmeden önce, kişilerin sıkıntıyı ortadan kaldırmak için kendine özgü yöntemleri var. Utangaçlık, çekingenlik diye de adlandırılan yüksek anksiyeteli durumlardaki çözümlerin başında rahatlamayı sağlayan her şey gelir: alkol, yatıştırıcı maddeler... İlaç olmayan ilaçlar ve ilaç niyetine içilen her şey. Tedavi bir ihtiyacı karşılar. Aynı ihtiyacı karşılayan bir çok başka yöntem bulunabilir. Bilimsel bakış, tedavinin riskleri ve yararları ile standartlaşmasını sağlar. Farklılık sonuçların kestirilebilir kılınmasında. Sıradan sayılan insanlık hallerinin bireyin gelişiminin önüne geçmesini önlemek ile ölümü geciktirmeye çalışmak arasında pek fark göremiyorum. Utangaçlık ya da şişmanlık gibi insanlık hallerinin aşırılık kazanması o durumları bir "tanı" statüsüne dönüştürür. Tanı, tedavi edilebilirlik olasılığı anlamına da gelir. Bu o derdi çekenler için çok iyi haber sayılır. Zira, dermansız dert, düşmana bile dilemediğimiz derttir.

Yankı Yazgan
yanki@kahveciyiz.biz

Rating: 9,55

11 Kahveci oy vermiş.

1 Yorum var. Yorumları görebilmek için sisteme giriş yapmanız gerekiyor. Sisteme gir!

Ankara'dan : Cumhur Aydın

Kırmızı Küçük Domatesler, Hormonlu!

"Hani büyük marketlerin reyonlarında karşılaşırsınız ya. Kırmızı, küçük domatesler. Albenisine kapılıp, satın aldığınız da olmuştur. Yediğinizde, artık hormonlu oluşlarından mı bilinmez domates lezzeti almassınız çoğunluk, yavan, tatsız, tuzsuz belirsiz bir taddır damağınızda kalan.. Özellikle medyanın da reklamını yaptığı 'genç yazarların' üretimlerini, büyük çoğunluğunu en azından, darılmasınlar ama ben bu hormonlu domateslere benzetiyorum."

Edebiyatta, yazın yaşamında ellibeşinci yılını kutlayan Adalet Ağaoğlu Ankara Kare Kitapevi'nde gerçekleşen söyleşisinin bir bölümünde bugünün genç edebiyatçılardan söz ederken, onların yazdıklarına yukarıdaki alıntıda yer alan benzetme ile yaklaştı.

Sahi, sayıları giderek artan yirmili, otuzlu yaşlarında kimi ilk kitaplarını çıkaran, kiminin ürettikleri çok baskı yapan genç yazarların yapıtlarıyla tanıştınız mı?

İnsanların, düşünce ve duygu yoğunluklarını oturup kağıda dökmeleri çok emek istiyor. Meraklısı bilir! Onların bunu bir de geniş okuyucu kitleleriyle paylaşmadaki cesaretlerine de ayrıca saygı duymamak olanaksız. Ancak..

Hemen çoğunluk bireyi, onun aşklarını, hayal kırıklıklarını, umutlarını, hayallerini yitiklerini konu alan bir koşuşturma, kovalamacadır anlatılan. Ne ekonomik krizler, ne işsizler, ne dünya ne de ülke'de olup bitenler fazla ilgilendirmemektedir yazarları da, kahramanlarını da.. Yaşadıkları toplum vardır yoktur, kahramanlarımız daracık dünyalarında özgürce didişmekte ve ah çekmektedirler.

Kuşkusuz bu hormonlu domateslerin yetiştiği seralar ile çoğunluk tadı, üretimi sorgulamadan yalnızca tüketmeye koşullandırılmış 'tüketiciler' ve onların beklentileri bahane edilerek yaratılan 'alışveriş merkezi' ortamına da göz ardı etmemek gerekir.

Geçenlerde İstanbul'a üniversiteli bir etkinlik çerçevesinde gelen "Kayıp-Missing" gibi önemli filmleri olan Yunanlı Yönetmen Costa Gavras gazeteci Aslı Selçuk'un "Sinemada insanlığın sorunlarına eğilen, yönetimlerin karanlık yüzünü sorgulayan filmlerin giderek gişe filmi olmayışının temelinde toplumların duyarsızlaşması mı yatıyor? Paranın gücü insani olan tüm soruları ve sonuçları engelleyecek boyutlara mı ulaştı?" şeklindeki ilginç sorusuna bakın ne yanıt veriyor:

"Bir filmin halkı bulması için başta iyi çekilmiş olması şarttır. Saydığınız nitelikleri taşıyan bir filmin ise çok çok iyi olması gerekiyor. Çünkü kitleler çoğunlukla kolaylığı, sıradanlığı seçme yönünde güdümlenmiş, eğitilmişlerdir. Mideye bazen de yüreğe dokunan konulara eğilimlidirler, fakat hiç bir zaman beyne yönelik anlatımlara güdümlenmemişlerdir. Bu güdümlenme bir çeşit düşünsel uyuklama gibidir; kitleleri ilgisizliğe, bireyciliğe iter. Her koyun kendi bacağından asılır, herkes kendisi içindir deyişleri benzeri. Bu yönlendirmede en güçlü olan kazanır. Günümüzde en güçlü olansa artık en zengin olandır, bu da azınlık bir kesim demektir."

Ya olabildiğince sığ gönül nağmeleri dinleyeceğiz ya da azcık gizemli anlaşılmaz cümlelerin, betimlemelerin ardından "Ne demiş olabilir ki?" diye düşüneceğiz? Hem yüreğe hem de beyine seslenmek, üstelikte bu haliyle geniş kitlelere ulaşmak. Bu olanaksız mıdır?

Olanaksız olmasa da pek nadir.. Bana göre en güncelide Ferzan Özipek'in Karşı Pencere'si. Medyanın nasıl seferber edildiği belki ayrı konu ancak çıkartılan bu kadar tantanaya değer dolu, naif, pırıl pırıl bir filmle karşılaştığınızda nasıl şaşırırsanız, öyle etkilendim Karşı Pencere'den. Bol reklamın arkasında böylesine derinlikli, böylesine hoş bir sanat ürünü paylaşmayalı çok olmuştu belki de.. Her şeyin metalaştığı, çok ve çabuk tüketilmedikçe hiç bir üretimin değer taşımadığı yeni dünya da, bu kural kuşkusuz medya ve 'edebi eserler' için de geçerli. Bu giderek öyle bir sarmal haline geliyor ki, önce çok sattırılıyorsunuz, sonra sizden yeni çok satacaklar beklenmeye başlıyor.. Kendinizde olasılıkla giderek ayırt edemez olduğunuz bir duyarsızlıkla ulaşılmaz bir yerlere konuluyorsunuz ya da siz kendi kendinizi bu mertebeye atıyorsunuz.. Bu dönem okuyucularında satırlardan yakaladıklarının, bu yeni fildişi kulelerde üretilen kof, derinliksiz pazarlama duyarlılıklar olduğu umurlarında zaten..

Aziz Nesin'de çok satıyordu ama.. Tırnaklarıyla kazıyarak, on yıllar içinde o noktaya gelebilmişti.. Bu bir tırmanma da değildi üstelik, çünkü hiç bir zaman halkına yabancılaşmamış ondan ve onun sorunlarından uzaklaşmamıştı. İşte onun gibilere istediğiniz zaman ulaşabilir, zaman paylaşabilirdiniz..

Hormonlu ya da hormonsuz.. Yeni dönem domatesler olarak, azcık ta çok tüketilmeye başlayınca ulaşılmaz, erişilmezmiş gibi davranacaksınız. Halkla temas süre ve yönteminize bile danışmanlar kafa yoracaklar.. Konular, heyecanlar azcık güncel, azcık yürek hoplatan azcık ta hafif olacak.. Mümkünse merak uyandıracak. Kahramanlara öykünülecek..Eskilerse gerekirse nostalji diye pazarlanacak.. Öyle kolay değil, çok satan 'edebiyat, sanat ürünü' yapmak!

İnsanlar kendi sorunlarına, uğradıkları adaletsizliklere bile nasıl böylesine ilgisiz kalıyorlar? Bu düşünce, duyarlılık körelmesi, bu tüketerek oyalanma nasıl aşılabilir?

Yine Gavras'dan alıntıyla 'Medyanın büyük bölümü, özellikle televizyonlar üstlenmeleri gereken eğitimci, geliştirici, kültürel görevlerini yapmıyorsalar. Birtakım tüccarların elinde, yalnız reyting kaygılarıyla proğramlarının düzeylerini düşürerek işlerini görüyorlarsa. Medyaya popülarite konusunda bağımlı olan politikacılar da hiç bir tepki göstermeye cesaret edemiyorlarsa..'

Bu dönem hem ülkesine hem insanına hem de sevgiye duyarlı yeni bir Aziz Nesin, yeni bir Orhan Veli yaratır mı?

İhtiyacını bile duymuyorsak..
Hiç sanmam.

Cumhur
cumhur@kahveciyiz.biz

Rating: 7,71

17 Kahveci oy vermiş.

11 Yorum var. Yorumları görebilmek için sisteme giriş yapmanız gerekiyor. Sisteme gir!

Bir öyküm var anlatacak!.. : Tarkan İkizler

BOZKIR BEY, OTOBÜS VE KAHRAMANLAR...

Gece gündüz demeden yazıyor, aklıma gelen her şeyi not edip, hikâyelerime aktarmaya çalışıyordum. Bu çalışmalar sonucunda elde ettiğim üç beş hikâyemi, çeşitli yayınevlerine göndermiş, gelecek cevapları bekliyordum. Hikâyelerimden kopyalar alıp, postaya verdiğimi unutmak üzereyken, apartman boşluğunda, elektrik saatlerinin arasına sıkıştırılmış sarı büyük bir zarf, uzun geçen bekleme süresini, coşkulu bir zafer gününe dönüştürmüştü.

Sahibi olduğu yayınevine, rengarenk, uçan, minik bir canlının ismini koymayı uygun gören Bozkır bey, hikâyelerimden övgüyle bahsediyor, hatta, bazılarının yayınlanabileceği ümidini veriyordu. Kendisini görmemiş olsam da, Bozkır bey'in daktilodan çıkmış yazısını okudukça nasıl biri olduğunu az çok tahmin edebiliyordum...

Onu, ya matbaadan yeni gelen baskıları kontrol edip, sağa sola emirler yağdırırken, ya da radyosundan gelen klasik müziğin sesini kısıp, karşısındaki masada oturan sekreter kıza "Yaz kızım..." derken hayal ediyordum...

Bozkır bey'in belirttiğine göre, tek sorun; yazdıklarımın pek gerçekçi olmamasıydı. "Hikâyeler güzel..."di de, "İnsan nerede?"ydi. "İyi bir hikâye yazarı olmak için, sadece hayal gücü yeterli değildi", "...biraz da gözlem yapıp, insanları, sokaktaki gerçek insanları...", yazılarıma konu etmeliydim. Evet, bu eleştirilerde yer yer haklıydı, ama benim de bir kaç itirazım olacaktı. Tabii ki Alpler'de yaşayan bir köylünün hayatı gibi, farklı kültüre sahip insanlar, okuyucuya ilginç gelecektir, iyi güzel, ama ya bizim insanlarımız, onlar öyle mi ya?

Herkes birbirini tanıyor, herkes aynı elbiseleri giyip, aynı "İkinci" sigarasını içiyor, böylece iç içe yaşayıp gidiyorlar, kimi kime anlatacaksın?

Bu açıklamaları yapmak ve karşılıklı fikir alışverişinde bulunmak üzere, Bozkır bey'in yayınevine gitmeliydim, evet en kısa sürede gidip görüşmeliydim, hatta hiç zaman kaybetmeden, sıcağı sıcağına, yarın gitmem en doğrusu olur diye düşündüm...

Öğleye doğru, adıma gelen zarfı da yanıma alarak yola çıktım. Bindiğim otobüs tıka basa dolu olmasına rağmen, halimden memnun, ayakta dikilip, kendini iyice kabul ettirmiş ve herkes tarafından tanınan bir yazar edasıyla, en küçük bir ayrıntıyı bile kaçırmamak için etrafımı gözlüyordum...

İşte, Bozkır bey'in dedikleri burada kafama dank etti... "Her yer insan ve hayatın esrarengiz parçalarıyla dolu"ydu, ve tabii ki bunları görebilmek için herkese, her yere, bir yazar duyarlılığıyla bakmasını bilmek gerekiyordu...

Şu, burnunu ikide bir, annesinin koluna silen çocuk, kimbilir hastane durağında inmemek için niye bu kadar diretiyor? Acaba olacağı iğnenin korkusu mu onu bu yönde hareket etmeye zorluyor? Halbuki az önce annesinin kucağında oturup dışarıyı izlerken, camı boydan boya yaladıkça yediği çimdiklerin acısını bile duymuyor gibiydi...

Ya şu biletçiye ne demeli? Burnunu karıştırıp, karıştırıp yine aynı ellerle bilet kesmiyor mu? Böyle sorumsuz, pis insanları, derhal mesleğinden men etmek gerekmez mi? Böyle pis bir insan, tabii ki az önce hastaneden binip, elindeki kavonoza tükürüp duran veremliyi de otobüse alırken hiç kaygı duymamıştır... Şu, bozuk paraları yorulmak nedir bilmeden, avucunda şıkır şıkır çevirip duran adamı yazmak lazım esasında, kendisi çok sinirli biri diye mi böyle yapıyor, yoksa insanları sinir hastası yaparak, vizite ücretinden yüzde alan bir asabiye asistanı mı? Peki hepsini geçelim, elindeki pasoyu, biletçinin görmesine fırsat vermeden, tekrar aynı hızla cebine sokan şu saçı başı ağarmış adam, bu yaşında hangi okulun öğrencisi olabilir, bunca yıl okuduysa bile, topluma verdiği maddi zararı kim nasıl hesaplayabilir. Fakat bunların hiçbiri de, yazılacak güzel hikâyelerin kahramanları olamayacak kadar, sıradan değil mi?

Zorla taşıdığı koca bidonu, canım elbiselerde gazyağı lekeleri bırakarak, milleti ite kaka kendine yer açan, şu kasketli adamdan her semtte yok mu?

Ya kendi kocasının arabasındaymış gibi rahatlıkla sakız çiğneyerek, kucağındaki naylon kaba, şak! şuk! 'ayşe kadın' ayıklayan şu hanıma, istikameti üzerinde pazar kurulan her otobüste rastlanmaz mı? Demin ki yalan billah eden adam gibileri yok mu başka yerlerde, sanki bütün otobüs halkı anlamadı mı, adamın elinden düşen kavanozdan dökülenin, idrar tahlili için hastaneye götürüldüğünü, hiç mi şıra görmedik dediği gibi?

Bu sıcakta sırtındaki soğuk su güğümünden, eğilerek otobüste bardak bardak su satan, sonra da bilet parası vermeden sıvışan sucu, her semtin otobüsüne binmez mi?

Bunların hangi birinin yer aldığı hikâye, 'egzotik adada başbaşa kalınan, yerli, güzel kızın anlatıldığı hikâye' kadar, okuyucuları çeşitli hayallere götürebilir?

Bozkır bey gelsin de buradaki insanlara bakıp, kendi hikâye yazsın.
Fakat bir dakika... Tabii ya... Bakmak yeterli gelmiyorsa, dinlemek de yardımcı olabilir. Bak bunu hiç düşünmemiştim, insanları dinlemek ...

Bakmak demek sadece görmek demek değil ki, aynı zamanda onları dinlemek de gerekir... Hem de ilk ağızdan, kendi hikâyelerini, kendi ağızlarından alıvermek, bu çok akıllıca... İlahi Bozkır bey şunu şöyle açık açık yazıverseydin ya, sen ne kurnazmışsın meğer...

Kolay değil tabii, öyle, her önüne geleni koskoca yayınevinin koltuğuna oturtmazlar, kimbilir kaçın kurasısın sen...

Bu fikirlerle, yaratıcı gücümde fırtınalar kopup duruyor, şimdi bulduğum yöntemle, birşeyler yakalamak için bütün konuşmaların hepsini birden duymaya çalışıyordum ama bu böyle olmayacaktı. Dikkatli bir şekilde, her konuşma, tek tek ele alınmalıydı.

Kemik rengi yün beresi, kirden griye dönmüş adam, hararetli hararetli anlattığı şeyi, daha da inandırıcı kılmak için, iki de bir, yanındakinin kolunu, "Vallahi... bak!" diyerek, dürttüp duruyordu... Hemen adamlara kulak kabarttım...

"Yalan mı? Bütün bunları boşuna mı yapıyorlar sanıyorsun, koskoca Almanya'da adam kıtlığı mı var ki, bizden işçi istesinler? Valla... bak, yalan mı?..."

"Niye olacak... Biliyorlar bizim işsiz güçsüz takımı olduğumuzu... Hem iş olmayan tek memleket biziz, hem de en ucuza biz çalışırız da ondan..."

"Olur mu hiç... Bunlar, duymuşlar görmüşler cihan harbinde Türk'ün gücünü, orada iş bahanesiyle yeni nesiller yetiştirip, tekrar muvaffak olamadıkları hayallerini gerçekleştirip, dünyayı bizimkilerin kuvvetiyle ele geçirmeye çalışacaklar. Valla... bak, yalan mı?... Nazi milliyetçiliğini yeniden hortlatacaklar?... Anlaşılmasın diye de, artık gamalı haçtan vazgeçip, her yere, tam tersi, yumuşak hatlara sahip daireler koyuyorlar...Göstere, göstere, valla... Bak mersedes, bemeve arabalara, tosbağalara, opellere, hepsinin alameti farikasında daire var...hep mi tesadüf?"

Adamı bıraksalar, süngü tüfek kuşanıp Alman sınırlarına dayanacak, öyle hırslı ve inanarak anlatıyor ki, bir an için benim bile inanasım geldi, ama bunlardan bana pek malzeme çıkacağa benzemiyordu.
Yanımdaki yaşlı hanımdan izin isteyerek daha arkalara doğru ilerledim. İki genç aralarında konuşuyorlardı. Birbirlerine bakmadan, sanki kendi kendilerine konuşuyorlar gibi olsalar da, kulağıma ilk gelenlerden gizli ve özel şeyler konuştukları için böyle yaptıklarını anlamak pek de zor değildi. Ben öyle, insanların özel konularına meraklı olup, kendini onların dedikodularını duymaya adamış kişilerden değilimdir, ama burada, sanatsal bir vazifenin yerine getirilmesi söz konusu olduğu için, her zamankinden farklı bir durum mevzubahisdi.

Bir yandan, camdan bakarak, onlarla hiç ilgilenmiyormuş gibi yapıyor, bir yandan da dikkatle onları dinliyordum... Gençler kendilerini dinlediğimi anlamasınlar diye de, bu hat'a ilk kez binmiş yabancı birinin, ineceği durağı kaçırmamak için yaptıklarını, harfi harfine uyguluyordum? Kimi zaman eğilip, bükülüp, durmadan dışarı bakıyor, kimi zaman anlamsız bir direği, gözden kayboluncaya kadar takip ederek, sırf dışarısıyla ilgileniyor görünmeye çalışıyordum...

Meğerse, edebiyat uğruna gözlem yapmak, ne kadar da meşakkatli bir işmiş. Fakat yılmamak lazım, çok malzeme var buralarda çok, Bozkır bey'in dediği gibi "Hikâye kahramanlarımız, aramızda, evlerde, sokaklarda, otobüslerde..."

"Her gün veriyorum ama yetmiyor ki, ben verdikçe o istiyor..."
"İster tabi ... Bir gün verme de bak ne oluyor..."
"Bilsem böyle külfetli olacağını, hiç bulaşır mıydım?"
"Onu en baştan düşünecektin, bir tane değil ki bunlar, her biri ayrı ister..."

İşte, işte, bu okul harçlığını zar zor bulan zavallı gençler de, toplumumuzun yüzkarası rüşvet batağına saplanmış olacaklar, kimbilir ne için çocukları haraca bağladılar?

"Elli kere ver yine isterler, çok açgözlüler, ilk başlarda çok uğraştım, ama inanmazsın beni gördükleri anda tanıyorlar..."
"Tabii tanırlar, bir tek seni biliyorlar da ondan..."
Evet, belki de böyle rüşvet gibi, sosyal yaralara parmak basmak lazım, değil mi?
"Bana da biri hergün gelip yiyeceğimi verse ben de tanırım..."
"Canım, öyle tabii... Sonuçta balık bunlar ne bilsinler..."

Tüh! Tam da kendime işleyecek bir konu buldum derken, şunların yaptıklarına bak. Bir saattir balıklardan bahsediyorlarmış, en çetrefilli polisiye bulmacayı çözer gibi nasıl da heyecanlanmıştım, oysa boşuna ümitlenmişim...

Bozkır bey gelsinde bu insanların ne kadar hayal gücünden yoksun olduklarını bizzat kendi görsün, hikâye mi çıkarmış bunlardan?

Birden otobüsün ortalarında bağıra çağıra bir kavga patladı, yolcular arasında ki dalgalanmalardan görebildiğim kadarıyla iki kadın, saç saça, baş başa tutuşmuş, bir yandan da karşılıklı ağza alınmayacak küfürler savuruyorlardı...

Hiç böyle edepsiz kadınlar var mı "Madam Bovary" de, "Anna Karanina"da?... Nasıl kahraman bunlar? Biri, "A!... Delinin zoruna bak, portakalın üstünde adın mı yazıyor?" diyor, ötekisi de portakalın, dağılan pazar çantasından düşüp, taa en öne kadar yuvarlandığını iddia ediyordu... Ah! Bozkır bey, ah! Gel de gör hikâye kahramanlarını, bir portakal için birbirlerini öldürüyorlar...

Tarkan İkizler
tarkan@kahveciyiz.biz

Rating: 9,67

9 Kahveci oy vermiş.

8 Yorum var. Yorumları görebilmek için sisteme giriş yapmanız gerekiyor. Sisteme gir!

Günden Kalanlar : Ebru Kargın

KUYRUĞUMA BASMA...

Ne ya ne ?.. Tamam iyi insanız, kırmaktan kaçınırız, anlamaya çalışırız. Ama unutmamalıdır ki herkes gibi benim de dengem bozulabilir... Dengemin nasıl bozulduğunu, nasıl tam terse çalışan bir halimin de var olduğunu göstermek istediğimi sanmazdım ama...

Artık karar vermiş bulunuyorum, yazıma konu olan şahsın örneklerinden daha çok var ve bunlar düzenli olarak belirli zamanlarda, ne kadar sabırlı olabileceğimi görmek üzere mutlaka bana uğruyorlar... İşte yeni bir sabır yoklayıcısı...

Geçtiğimiz Pazar günü, havanın güneşli oluşuna kapılıp, kendini sokaklara atanlardan biri de benim. Kır kazığını otur işte, hava güneşli ama, buz gibi. Ne diye fırlatıyorsun kendini sokaklara. Bu da yetmiyormuş gibi, başıma gelecekleri biliyorum sanki önceden de, suç ortağı olarak bir arkadaşımı da zorla dışarı çıkartıyorum. Üşendiğim için eşofmandan bozma pijamalarımla çıkıyorum sokağa, adab- ı muaşeret kurallarına riayet etmek zorunda değilim, bu gün Pazar... Ayrıca bana ne...

Hani şu büyük, kitap, müzik, film ve bunlara dair satış yapan zincir mağazalar vardır ya, işte onlardan birine gidiyoruz. Amaç belli, birkaç kitap, iki puzzle, üç beş cd. alacağım hepsi bu, bu kadar...

İki kat olarak düzenlenmiş mağazadan içeri girip, öncelikle kitaplarımız alalım diye, özenle hazırlanmış alt kata iniyoruz. Önceden almayı belirlediğimiz kitapları raflardan bulup alıyor, bir de diğerlerini de inceleyelim bir, hazır vakit varken diyoruz. Çok ta kalabalık değil, uygun bir hava var içeride.

Ben kendimi raflar arasında kaybetmişken, arkadaşımın seslenişi ile onun yanına doğru gidiyorum. Kızcağız, metafizik üzerine yayımların bazılarını inceliyor. Fakat kitaplar raf düzenine göre alt sırada, yere çok yakın olmadan bakma şansınız yok yani. Ben de onun gibi yapıp, pijamalarımın verdiği rahatlık ve hak üzerine dizlerimi kırıp, onunla aynı boya geliyorum. Aslında arkamızda minik denecek şekilde üç tabure ve bir sehpa var. Bizim gibi incelemek zorunda kalırsanız şekilden şekle girmeyesiniz diye konmuş oraya... Orada oturan 45 yaşlarında kadın ve ben yaşlarda bir kız var evvelden gördüm. Onlarda oturmuş bir güzel bakıyorlar kitaplara, her şey normal.

Oradan da almak üzere seçtiğim bir iki kitaba hararetle dalmışım. Dalmak ne demektir, bir şeye kapılarak, diğer şeyleri fark edemez duruma gelmektir bence.

Dalmışım, hala dizlerim üzerindeyim. Arkadaşım da benle aynı durumda artık acı çektiğimizi düşünüyor ve hemen ardımızda bulunan taburelere bir bakış atıyorum, boş. Az önceki kadın ve akrabalık derecesi olduğunu düşündüğüm kız, ayaktalar. Ayağa kalkıp tabureye yöneliyorum tam oturacağım, hala dalgınım, o da ne biri cıyaklıyor.

- Dikkat etseneeeee !
- Pardon ? Bir şey mi oldu ben farkında olmadan.
- Orada biz oturuyorduk az önce ve sen bunu görmüştün.
- Evet görmüştüm, ama şimdi oturmadığınızı düşündüm, ayakta olduğunuz için. Yine de müsaade istemeliydim, oturmuyorsanız kullanabilir miyim ?
- Hayırrrrr...
- Peki çok özür dilerim.

Özrümü de bildirerek, yeniden arkadaşımın yanına, dizlerim üzerine çökerek ulaşıyorum. Aynı ses konuşuyor...

- Ya tabureye yeniden oturmak isteseydim ve yere otursaydım ne olacaktı ?
- Bu ihtimal söz konusu değil. İhtimalin imkansızlığına rağmen, sizden yeniden özür diliyorum, kusuruma bakmayın lütfen.

Aslında normalde bu kadar kibar olmamakla beraber, o gün tam bir melek gibiyim nedense ? Ama bu ses beni hiç rahat bırakmıyor !!!

- Medeniyetsiz
- Ohhhh... Sizin kafanızda belirlemiş olduğunuz medeniyet sistemine uygun olmadığım için yeniden özür diliyorum. Fakat şunu da söylemeden edemeyeceğim, sizin medeniyet oyununuzun ilk ve son temsilcisi siz olarak kalacaksınız.
- Bak şu küçük terbiyesize...
- Bakın aldığım terbiye kendinden büyüklere asla terbiyesizlik yapmamaya dayalı. Bir de şu var ki saygı gösterilen büyüklerin de küçüklere karşı anlayışlı olması kuralına dayanıyor.

Dizleri üzerine çökmüş arkadaşım ayaklanarak, bir elini rafa koymuş, müdahale etmeyi bekliyor, elimle ona gerek olmadığını işaret ediyorum. Ama bu kadın hiç susmuyor yahu...

- Manyak
- Demin söylediklerimi unutun, almış olduğum terbiyenin yanlış bir eğitim olduğunu düşünüyorummmm.

Artık sesimin normalden bir kademe üste çıktığının farkındayım. Çok ta haksız değilmişim, bu kadın çizmeyi öyle bir aşmaya başlıyor ve tam olarak bir filmin aktristleri olmak üzereyiz sinyalleri alıyorum. Kadın kendini kaybediyor...

- Bana bak, seni şimdi bir döverim görürsün.
- Aaaa yeter ama, sen iyice aklını kaçırdın, sensin manyak, sıkıysa yaklaş da gör. Sen ölmeyi bayılmak sanıyorsun anlaşılan.

Artık film falan da koptu. Ortalık çok fena, çünkü bende kendimi kaybetmeye başladım. Arkadaşımınsa bu konuya bulaşmasını hiç istemiyorum, çünkü birimizin dengede kalması gerek ve bu kişi de o. Ama bu kadının yanında ki kızın yaptığı bardağı taşıran son damla oluyor... Tam bir delilik, " ben döverim hala sen çekil " diyor... Halasıymış...

- Hay şimdi sana da halan da... Siz sülale olarak ruh hastasısınız...
- Bana bak sen temiz bir sopayı hak ettin, terbiyesiz ve aptal...

Yeğen olacak kız da halasını arkasına alarak, üstüme doğru geliyor, güya beni dövmeye... İşte olanlar o anda oluyor. Yanımda duran arkadaşım onlar bulunduğumuz rafa yaklaşınca, rafa öyle bir asılıp yerinden çıkartıyor ki anlatamam. Bunu yaptığı yetmiyormuş gibi, beni kenara çekerek, ikimizin de rafın üzerimize yıkılmasına engel oluyor. Raf onlara doğru düşüp, o salak kızın ayağına devriliyor. Halası da, tam rafın bittiği yerde...

Paldır küldür merdivenleri inen ayak seslerine baktığımda, iki güvenlik ve birkaç çalışanın aşağı doğru inerek bize doğru yaklaşıyor olduklarını görüyorum. İşte şimdi oyun başlıyorrrr...

Hemen yerde oturmuş ayağının acısından kıvranan kıza doğru yanaşıp, ayyy canım ya, bak tüm bu yaptıklarınız nelere mal oldu diyorum. Hala bağırıyor, kız bağırıyor, her çeşit küfür ile. Ama neden küfür ediyorsunuz hala, bakın burada ki herkes ettiğiniz küfürleri duydu, rafı çekip tepemize yıkmaya çalıştığınızı da gördüler, size dava açacağım diyorum...

İçeride bulunan insanlar hiçbir şey diyemiyor, çünkü onlarda kadının ruh hastası olduğuna karar vermiş ve rafı deviren sanki biz değilmişiz gibi tavır takınarak, suç ortaklığı yapıyorlar...

Güvenlik olayı verdiğimiz şekliyle algılayıp, hiçbir şey sormadan, söylemeden halayı ve yeğenini yaka paça dışarı atıyorlar. Kadın giderken hala bağırıyor, sizi dışarıda bekliyorum, döveceğim diye... Bu da işi doğrular nitelikte kılıyor bir kez daha...

Bu olayın yaşanmış olmasıyla mağazada acayip ilgi görüyoruz. Görevliler ve mağaza müdürü, bize su getirip, oturtuyorlar, binlerce defa özür diliyorlar. Her çeşit özür, ilgi ve kibarlıkla bitti sanıyorsanız yanılıyorsunuz.

Tüm alışverişimizi yapana kadar, iki satış görevlisi eşliğinde dolaşıyoruz mağaza içinde. Kasada sıra beklemeden ödememizi yapıyor, dahası arabamıza kadar, aldıklarımızı taşıyan bir çalışan ve bizi kadınlardan korumak ve güvenliğimizi sağlamak üzere yanımızda refakat eden bir güvenlik görevlisiyle gidiyoruz...

Eve gelene kadar yol boyunca sadece gülüyoruz kahkahalarla... Gülmekten yorulduğumda, arkadaşıma soruyorum;

- Söylesene rafın düşüşünü hangi hesaptan yola çıkarak ayarladın.
- Dikkat ettin mi bilmiyorum, belirli yerlerde minik güvenlik kameraları var, raf tepelerinde...
- Eeee
- Bizim bulunduğumuz yeri görüntüleyecek hiçbir şey yoktu...
- Vay be, şansa bak... Sen insanı ipe götürürsün...
- Müstahaktı onlara...

Şimdi evdeyim, bir türlü karar veremedim, aldıklarım arasından hangi kitabı okumalıyım önce. Yoksa puzzle mı yapsam bu gün derken, vicdanımın oldukça rahat olduğunu fark ettim.

Ve yeni sabır yoklayıcılarıma; LÜTFEN KUYRUĞUMA BASMAYINIZ, TAVSİYE ETMİYORUM... Zira ben her şekilde, tarafınızca yapılan baskı sonucunda dengemi bozup, hiçbir şekilde haksız olmam, tabii eğer istersem...

Huzur dolu günler dilerim...

Ebru Kargın
ekargin@kahveciyiz.biz

Rating: 8,13

15 Kahveci oy vermiş.

19 Yorum var. Yorumları görebilmek için sisteme giriş yapmanız gerekiyor. Sisteme gir!